1.- O DESENVOLVEMENTO
ECONÓMICO DAS EMPRESAS PESQUEIRAS
Mundialización.-
Non é descubrir nada novo, o feito de afirmar que a tendencia internacional, é
a de camiñar cara o que se denomina a globalización, ou mellor aínda,
mundialización da actividade económica, tendencia imparable e que ademáis non
ten precedentes na historia.
O proceso actual de liberdade de movemento dos capitais financieros e a relativa
facilidade coa que tamén se trasladan os medios de producción, poden
introducir distorsións importantes no mercado laboral e afectar moi
considerablemente ás rexións onde se produce a retirada do investimento.
Por iso para unha rexión como Galicia, irreversible e inevitablemente inmersa
nunha economía mundializada e no Mercado Único Europeo, ten unha importancia
crucial prepara-la súa sociedade e estructuras económicas para facer fronte a
este reto e conformarse como unha economía aberta. Para acadar isto, é
esencial ser capaz de atraer investimentos foráneos, así como fomentar o
investimento propio no exterior que compense cos seus retornos de capital,
posibles consecuencias negativas da globalización na súa estructura productiva
e nivel de emprego.
Nesta preparación para constituírse nunha economía aberta é tan esencial
coma o anterior manter unha producción propia que poida ser vendida non só no
mercado interno, senón no mercado exterior. Sen iso non hai balanza comercial
que poida manterse. Hai pois que coida-la economía productiva posto que sen ela
o resultado é unha economía subsidiada ou un proceso de emigración da forza
laboral.
A pesca constitúe precisamente unha das áreas da economía productiva onde
Galicia goza de momento dunha vantaxe comparativa e é asimesmo competitiva,
polo tanto debe prepararse e desenvolverse neste período de tal xeito que non
perda a relativa posición de dominio que mantivo ata o de agora.
No cabe dúbida que para algúns subsectores da
pesca, a integración neste proceso pode implicar unha deslocalización de
certas actividades que antes se levaban a cabo en Galicia, cara a outras partes
do mundo. Isto no ha de percibirse como unha ameaza. Pola contra, esta
deslocalización de actividades vai asegura-lo mantemento de emprego de calidade
nun contexto de clarísimo retroceso da demanda de emprego neste sector.
Financiamento
e estructura empresarial.- A pesca galega ten
que internacionalizarse no seu conxunto e tamén ten que te-la capacidade de
facer evoluciona-las súas estructuras empresariais neste sentido. Iso non ten
por qué significa-la conversión de tódalas súas empresas en grandes
multinacionais, pero si en empresas capaces de desenvolverse no medio
internacional.
O tamaño empresarial máis
adecuado a alcanzar dependerá de cada caso particular: algunhas empresas deberán
de evolucionar cara a unha estructura verdadeiramente multinacional, outras se
limitarán a crecer asegurándose a presencia noutros países, mentres que
outras terán que procurar alcanza-la estructura axeitada para desenvolverse no
contexto internacional, ainda que sen necesidade de ter presencia máis alá das
fronteiras nacionais. Isto é aplicable a tódolos subsectores pesqueiros sen
excepción: altura, baixura, marisqueo, acuicultura, industrias de transformación,
de almacenamento, comercialización e tódalas industrias conexas.
Un desenvolvemento san
que poida ser impulsado desde a área política ha de procurar levar a cabo accións
que poidan facer evolucionar e desenvolver ó sector da pesca en bloque: a estas
alturas e cunha situación xeral de crecemento económico hai que tomar medidas
enérxicas e xa no caben excepcións por razóns sociais máis
que en medida moi prudente. As medidas a adoptar poden facerse moi difíciles se
no futuro o crecemento económico se modera.
O logro destes
obxectivos se enfrenta cun freo importante: a mentalidade localista que
prevalece no sector e en certas esferas políticas e sociais. As estructuras
mentais e a tradición minifundista dificultan procesos como o asociacionismo, o
cooperativismo ou a fusión entre empresas dos distintos sectores, que son
imprescindibles para un cambio da estructura empresarial da pesca orientado á
competitividade, á rendibilidade, así como a expansión cara a novos mercados.
A iso engádese a non
existencia dunha cultura empresarial autóctona, que implica serias carencias:
non hai unha cultura asentada de dirección das empresas polos accionistas, hai
unha certa dificultade para acadar economías de escala porque non existe o
costume de recorrer ás ampliacións de capital nos mercados abertos como rápida
forma de expansión. Como resultado inevitable diso existe un rexeitamento cara
o uso das novas tecnoloxías, xa que no fondo non se ten demasiada fe nelas nin
fondos para adoptalas. O curto prazo está excesivamente presente e todo iso
constitúe un grave freo ó desenvolvemento dunhas empresas pesqueiras modernas.
Polo que respecta á
estructura empresarial resulta clave o tamaño das empresas pesqueiras. É certo
que non hai unha única dimensión óptima para estas senón que cada unha delas
se pode adecuar a un segmento diferenciado, pero sempre baixo criterios de
rendibilidade. Non obstante, é aconsellable un aumento da dimensión
empresarial que facilite: i) a captación de fondos alleos; ii) o investimento
no extranxeiro e a diversificación; iii) a capacidade de xestión e a
conciencia da necesidade de investir no sector; iv) a apertura ó exterior a
través da comercialización, para deixar de ser unha “industria presa do
mercado español”.
Á parte da dimensión,
o principal problema das PEMES (Pequenas e Medianas Empresas) pesqueiras non é
necesariamente a súa estructura familiar senón unha mentalidade limitada con
respecto á súa expansión e con respecto ó tratamento dos socios
minoritarios. O tamaño inaxeitado da maioría das empresas pesqueiras está
dificultando a aparición de investidores no noso sector, xa que desconfían da
súa rendibilidade futura, aínda cando a rendibilidade non estea necesariamente
rifada coa dimensión. Parece, polo tanto, inevitable acometer reaxustes
estructurais, encamiñados a aumenta-lo seu tamaño medio de tal forma que lles
axude a afrontar, mediante técnicas modernas de dirección, un mercado cada vez
máis competitivo.
A pesca galega só
poderá ser considerada madura cando se consolide como un sector seguro e
atractivo para os investidores. O problema de imaxe da pesca galega afecta tamén
á esfera económica e ó emprego, porque se percibe como un sector non fiable.
Este problema non poderá resolverse se non se xera unha cultura de estabilidade
financeira no sector.
As empresas galegas
deben afacerse a realizar verdadeiras asociacións e a escala significativa, se
é necesario con intereses extranxeiros e non sempre co obxectivo de asegurarse
o acceso á explotación dos recursos, senón para asegura-la solidez dos seus
investimentos. Á parte das áreas tradicionais de investimento do sector
pesqueiro galego, sería conveniente establecer lazos económicos con outras
empresas de pesca europeas.
As entidades
financeiras galegas teñen que comprometerse en todo este proceso, polo que
deberían dotarse dun departamento que analice os proxectos de investimento no
sector pesqueiro e desmitifique falsos riscos.
É fundamental así
mesmo, o xera-la confianza suficiente para atrae-lo investimento alleo en
posibles procesos de ampliación de capital. Para iso os fondos dos accionistas
minoritarios ou os dos subscriptores de obrigas de todo tipo deben de estar
convenientemente salvagardados e protexidos contra posibles decisións
arbitrarias dos accionistas principais, de tal maneira que os minoritarios no
queden presos dunha mala dirección.
As entidades
financeiras poden e deben de xogar un papel esencial aquí como garantes deste
tipo de investimento, fomentando a modificación dos estatutos de certas
empresas “con garantía de solvencia”, que aseguren que o nivel de
endebedamento é o adecuado, que o investimento proposto é sólido e sensato e
que a empresa está xestionada axeitadamente a nivel xerencial e sen intrusión
excesiva dos accionistas principais: só así será posible atrae-lo diñeiro
dos pequenos aforradores e obter unha boa reputación financeira.
É necesaria certa
orixinalidade neste aspecto, creando por parte das entidades financeiras con
implantación real e vocación investidora en Galicia, unha especie de etiqueta
de “investimento seguro” para certas empresas, porque a pesca está
considerada como unha actividade económicamente inestable e de alto risco, polo
que se encontrará sempre con dificultades para o seu financiamento. Se non é
posible o recurso a capitais alleos, recorrer ó crédito bancario como única
fonte de financiamento alleo limita seriamente a capacidade de expansión das
empresas galegas.
Tamén hai que ser
innovador nos propios mecanismos do mercado dos productos pesqueiros. Fórmulas
de axilización do mercado, tal como a integración da pesca no comercio electrónico,
deben de impulsarse con decisión, porque calquera atraso nesta área fai logo
moi difícil a recuperación do desfase. España pode ter xa un certo atraso
neste aspecto.
Competitividade.-
A competitividade das empresas do sector pesqueiro galego pode estar en risco se
non se deseña unha estratexia de
reestructuración de custos a longo prazo. O carácter predominantemente
minifundista das empresas do sector, un certo desinterese cara as novas tecnoloxías,
a falta de formación dalgúns subsectores, a autocomplacencia, e algunhas
decisións políticas erróneas adoptadas a tódolos niveis, levaron ó noso
sector a unha situación que pode implicar un declive perigoso a medio e longo
prazo.
A nosa flota, excepcións
á parte nalgúns sectores da pesca industrial, atópase vella e mal equipada;
iso repercute en que este sector só é capaz de atraer man de obra de calidade
decrecente, o que conleva unha mingua da eficiencia.
Hai que producir mellor
que na actualidade, o que o mercado demande, de forma máis atractiva que os
competidores e máis barato ca eles. Hoxendía iso só pode lograrse
racionalizando os medios de producción e non regateando investimentos na
renovación de equipos e na formación das personas que os manexen.
Iso implica a
necesidade de renova-las flotas de maneira decidida, non só construíndo barcos
novos, senón ademáis barcos modernos e eficientes. Ademáis, a competitividade
é tamén función do equilibrio básico entre flota e recursos: unha flota
excesiva para os recursos dispoñibles nunca permitirá a competitividade. En
resumo, para mante-la competitividade cómpre ter unha flota máis reducida e máis
moderna.
Entre outros aspectos
é necesario unha urxente e inaplazable revisión da normativa laboral referente
a tripulacións mínimas. Os requirimentos da lexislación española son
excesivos, moi por enriba do que require por exemplo a lexislación dos Países
Baixos que é bastante rigorosa en temas de seguridade. Como resultado, os
buques españois son obrigados a utilizar un número excesivo de tripulantes, o
que diminúe o espacio habitable a bordo, encarece moi notablemente os custos e
desincentiva fortemente o investimento en materia de renovación.
O sector industrial
transformador, conserveiro e comercializador, e a acuicultura teñen, así mesmo,
a necesidade de renovarse e modernizarse apoiándose no I+D+I, así como
defender no mercado unha maior política de calidade como aseguramento dos seus
productos de alto valor. Igualmente, sería moi importante que o sector
evolucionase a unha maior integración vertical cara atrás para asegurarse o
aprovisonamento das materias primas e cara adiante para poder dispoñer dunha
comercialización máis eficiente.
A innovación ha de
facerse a tódolos niveis e de forma constante e debe ter como obxectivo
permanente a reducción dos custos de explotación e o de producir de modo
eficaz e eficiente de cara ó mercado. Neste sentido o mantemento de organismos
vetustos como as cooperativas de descarga, os altos custos de subministracións,
como o combustible e o xeo, e os custos de atraque son alguns dos puntos que han
de revisarse.
Tamén é necesario
revisa-la estructura de custos indirectos deste sector, entre eles o réxime
impositivo da pesca e industrias de transformación e acuicultura, e analizar cómo
incide na competitividade da industria pesqueira. Un instrumento indispensable
é a xeración dunha fiscalidade que se adecúe á especificidade da pesca.
2. EVOLUCIÓN DO
EMPREGO
Con frecuencia fálase
de “mante-lo emprego no sector da pesca” como un dos obxectivos económicos
e políticos máis importantes nunha estratexia de desenvolvemento deste sector.
Isto é unha falacia económica, porque implica unha actitude de manter un
emprego de baixa calidade a costa da eficiencia económica e social da
actividade.
Efectivamente o emprego
consérvase ou créase mantendo unhas empresas económicamente eficientes que a
base de xerar riqueza, proporcionen medios financeiros para realizar novos
investimentos, que se reinvistan na pesca ou que se dirixan cara a outras áreas
da economía productiva galega.
En conxunto, cabe
esperar que se perda emprego dentro
do sector pesqueiro, tal e como o coñecemos na súa composición actual, nun
esforzo de racionalización da actividade productiva para poder manter unha
actividade próspera. Isto sucede en tódalas actividades económicas.
Nembargantes, e dentro desta mesma área de actividade económica
xurdirán novas empresas e novas oportunidades, con emprego de mellor
calidade.
É conveniente crear
alternativas noutras actividades relacionadas coa pesca e fomentar e incentivar
o I+D+I, de tal maneira que se gañe en riqueza global. Ten que prima-la idea de
competitividade sobre o mantemento de postos de traballo pouco productivos -que
son cada vez menos atractivos- para acadar, vía eficacia, maior calidade do
emprego.
Por outra parte, vense
constatando nos últimos anos unha importante falta de persoal cualificado e non
cualificado tanto a bordo coma en terra. Por iso resulta incongruente unha política
orientada a mante-lo emprego, cando en realidade a tendencia é á falta de
demanda de emprego, sobre todo a bordo dos buques, que non cubre xa na
actualidade a oferta das empresas. A única forma de solucionar este problema,
pasa por ofrecer mellores condicións de traballo a bordo, tanto desde o punto
de vista da remuneración económica, como desde o punto de vista da
habitabilidade, comodidades e seguridade.
Así mesmo, é
necesario o establece-las condicións necesarias para asegurar que o traballador
non se quede “atrapado” nesa profesión da que por razóns obvias, pode
desexar saír nun momento dado da súa vida. Iso
implica, que o emprego debe ter unha cualificación elevada e ademais que
permita o paso a outras actividades con relativa facilidade. Este aspecto
abordarase no apartado de formación.
Por outro lado, é
necesario explorar ata o límite do posible aqueles colectivos de desempregados
que nunca ata agora pensaran no mar como solución á súa situación laboral.
Neste sentido o colectivo feminino é un dos máis importantes. A muller non se
apunta ó traballo a bordo porque existe unha inercia social que fai que nin o
considere. A integración da muller ó mundo da pesca debe constituir un obxectivo
prioritario. Para iso é necesario que se estableza un sistema de primas ou de
fortes desgravacións fiscais, ou ámbalas dúas cousas para aquelas empresas
que decidan enrolar mulleres e iso ha
de realizarse con rapidez e enerxía.
Non obstante, é de
prever que aínda así non se chegue a cubri-la oferta de emprego para o que
haberá que recorrer, como xa vén sucedendo, á man de obra procedente da
inmigración; pero para iso é moi necesario
deseñar unha política de inmigración axeitada e ordeada que non deixe nada á
improvisación e que ademáis poida axudar na política de cooperación do
sector pesqueiro con terceiros países.
Na pesca artesanal é
onde hai que realizar unha búsqueda alternativa e paralela de actividades que
poidan absorber posibles excedentes locais de man de obra, para evita-la
desertización e abandono daquelas áreas que poidan estar en zonas máis
illadas ou con meirandes dificultades de obter emprego alternativo.
Sen embargo, atopámonos
ó mesmo tempo nunha circunstancia histórica que pode non volver a repetirse e
que pode auna-la necesidade de reduci-lo déficit de man de obra producida pola
tendencia natural do emprego a abandoa-lo
traballo a bordo, a necesidade de diminuí-las tripulacións para racionalizar
custos e a necesidade de eliminar buques dos caladoiros para permiti-la súa
recuperación, sobre todo os nacionais.
Non facer isto agora
sería un erro histórico lamentable. Esta política sen dúbida relanzaría a
construcción naval de unidades pesqueiras por varios anos. O excedente de
buques debe eliminarse por medio do desmantelamento, xa que non ten sentido
crear un mercado de buques de ocasión, que aínda que moi conveniente para algúns
propietarios, é nocivo para o sistema productivo en xeral.
3. FORMACIÓN
A formación é básica,
xunto ás melloras das condicións do traballo, tanto para a creación de
emprego de calidade como para a dignificación do emprego do mariñeiro. Pero
existen importantes problemas en tódolos niveis de formación que levan a que
tanto a FP1, como a FP2 no cubran as necesidades que require a industria no
nivel de técnicos e especialistas.
A estratexia implica,
ademáis, facer de novo atractivo o traballo no mar e para iso é necesario que
o traballador ou estudiante non se sinta pechado nun campo laboral demasiado
estreito, senón que teña a sensación clara de que ó entrar a traballar neste
sector ábreselle toda unha serie de opcións no mundo relacionado co mar.
Todo iso pasa pola dignificación da formación ocupacional e profesional que teñen
que constituír unha vía alternativa e simple de acceder a estudios superiores
se así se desexa. Neste sentido hai que considera-lo conxunto de titulacións
que teñen que ver co mar, calquera que sexa o seu rango, sexan universitarias
ou non universitarias.
Ante este panorama urxe:
(i) unha reformulación do itinerario profesional naútico-pesqueiro no sentido
de que o alumno/a poida ter maior flexibilidade á hora de poder cambiar de
especialidade (máquinas-ponte-terra) e poder acceder a diplomaturas
universitarias e (ii) unha reforma da FP que consiga un aumento do nivel de
preparación do futuro profesional e un aumento das posibilidades profesionais a
través da diversificación dos plans de estudio, así como a creación de pasarelas que faciliten maior mobilidade entre as
diferentes especialidades, tanto en mar como en terra. Para iso, hai que
fomenta-lo deseño de estudios de tódolos niveis sobre a base dunha vía
curricular procurando estandariza-las asignaturas e gradualas adecuadamente, de
modo que se simplifiquen as convalidacións de materias.
Ó
mesmo tempo, débese incentiva-la formación permanente do persoal nas empresas,
e todo esforzo realizado en materia de capacitación laboral ha de estar regrado
e certificado, de tal maneira que facilite o seu recoñecemento.
Hoxendía, a Armada
proporciona unha formación moi importante e cualificada que debe de ser tamén
aproveitada pola poboación civil, especialmente cando se produce a
reincorporación dos membros das forzas armadas á sociedade civil. É
conveniente estudia-la compatibilidade dos estudios civís cos militares, de tal
maneira que se convirtan nunha fonte máis de emprego atractivo e de calidade
para os xóvenes de ambos sexos en Galicia.
4.- TECNOLOXÍA.
INVESTIGACIÓN +DESENVOLVEMENTO + INNOVACIÓN (I+D+I): RELACIÓN UNIVERSIDADE,
ORGANISMOS PÚBLICOS DE INVESTIGACIÓN (OPIS) E CENTROS DE INVESTIGACIÓN TECNOLÓXICA
(CITS) - EMPRESA PRIVADA
Galicia, como potencia
pesqueira que é, debería ter un alto desenvolvemento tecnolóxico e de Know-how
equiparable a outros estados líderes do sector, pero a realidade é que nin
sequera temos unha mediana tecnoloxía propia. Toda a tecnoloxía cómprase, por
iso, e en liñas xerais, pódese dicir que o sector pesqueiro galego máis que
tecnoloxía pesqueira propia, ten Know-How
propio, que sendo sen dúbida valioso, non é suficiente para move-la innovación
tecnolóxica.
Existe un gran
potencial de investigación en Galicia, pero o seu rendemento e producción está
por debaixo das súas posibilidades. As deficiencias observadas no campo do
I+D+I deben, polo tanto, abordarse en tres marcos interdependentes: i) a
investigación na universidade; ii) os centros de investigación públicos e/ou
privados (Organismos Públicos de Investimentos (OPIs) e Centros de Investigación
Tecnolóxica (CITs); iii) as empresas.
No marco da investigación
universitaria, identifícase un gran distanciamiento entre empresa e
universidade, OPIs e CITs. Non só existe desconfianza entre as dúas institucións
senón que, ademáis, se presentan unha serie de inconvenientes que fan difícil
o seu entendemento. O enlace entre o sector e a universidade, OPIs e CITs debe
profundarse, así como o coñecemento da demanda.
Por parte da empresa
podemos enumera-los seguintes inconvenientes:
1. A industria demanda I+D+I eficiente,
pero en xeral ten pouca confianza neste activo como elemento dinamizador da
competitividade. Nunha gran maioría dos casos a concepción de I+D+I é moi
limitada por parte do empresariado. O dito concepto redúcese, nalgúns casos,
ó investimento en maquinaria e non a outros aspectos como mellora da xestión,
calidade, coñecemento e aspectos ambientais, entre outros.
2. O tamaño das PEMES galegas fai difícil
o investimento en I+D+I de maneira individual, polo que habería que buscar
mecanismos non engorrosos e áxiles para que poideran acceder individual ou
colectivamente ó desenvolvemento de investimentos. As empresas transmiten con
dificultade as súas necesidades á universidade e centros de I+D+I (OPIs e CITs),
considerando calquera desenvolvemento como un gasto superfluo e non como un
investimento.
3. A empresa e a universidade, OPIs e CITs
teñen visións diferentes da rendibilidade e confidencialidade da I+D+I.
Pola súa parte, aínda existindo un
potencial de I+D+I en Galicia, os centros públicos e privados (OPIs e CITs),
ben sexan da universidade ou non, atópanse cos seguintes inconvenientes:
1. Non existe no mundo empresarial de modo
xeral un apoio manifesto á I+D+I. A maioría das axudas proceden das institucións
públicas.
2. A situación económica e de recursos
humanos da universidade, Opis e CITs está moi por debaixo do que sería
desexable.
3. Faltan, na maioría dos casos,
obxectivos claros e coordinación tanto entre a universidade e a empresa, como
entre estas e diferentes centros públicos e privados (OPIs e CITs). Existen áreas
que están perfectamente cubertas e outras non. Non existe planificación e
coordinación, nin contactos en rede de maneira permanente.
4. Non existen grupos interdisciplinares
de I+D+I con outros campos socioeconómicos que produzan informes científico-técnicos
e económico-xurídicos sobre o sector pesqueiro (extractivo, industrial
transformador, comercializador e da acuicultura). A oferta das universidades e
centros de I+D+I (OPIs e CITs) existente en Galicia é variada, aínda que nalgúns
campos insuficiente.
Os centros tecnolóxicos
desempeñan un papel fundamental de interfaz entre as empresas e a I+D+I, por
iso a necesidade de apoialos como elementos dinamizadores da competitividade
eficiente das empresas.
Existe un problema
grave que afecta de xeito moi especial á capacidade da universidade e outros
centros de investigación (OPIs e CITs) para responder ás necesidades da
sociedade galega. A valoración do curriculum vitae dos investigadores depende
preferentemente das publicacións que este realice en determinadas revistas de
circulación mundial: o investigador vese obrigado a orienta-la súa actividade
á producción daquelas publicacións que lle poden proporcionar unha mellora na
súa carreira. Conscientes desta situación, faise necesario mellora-la valoración
de traballos e investigacións de máis directo interese para Galicia que se
publiquen noutros ámbitos.
Se ben é certo que os
departamentos ou grupos de investigación se benefician de contratos na empresa
privada e pode aumenta-lo seu prestixio profesional, cada investigador
participante en particular pode non conseguir publicacións a raíz destes
proxectos coas características académicas mencionadas. Isto é totalmente
negativo para unha verdadeira cooperación entre universidade, OPIs e CITs e
empresa: sen varia-los baremos académicos, vai ser moi difícil que a
universidade, OPIs e CITs e os investigadores orienten a súa actividade cara a
resolución de problemas concretos da sociedade, limitando esta actividade ó mínimo
requirido para obte-los recursos económicos necesarios, para financia-las
investigacións que poidan dar lugar a publicacións que proporcionan puntos
para o progreso persoal dos investigadores. É necesario romper este círculo
vicioso.
Outro dos problemas que
resulta ser un serio impedimento para un verdadeiro florecemento da cooperación
entre universidade, OPIs e CITs e empresa é a confidencialidade que a industria
require cando inviste fondos nun determinado proxecto de I+D+I, a cal entra en
colisión coa necesidade anteriormente mencionada dos investigadores de
publica-lo resultado destas investigacións.
É precisa a búsqueda
dunha canle máis áxil para a contratación entre universidade e centros de
investigación (OPIs e CITs) e as
empresas privadas, que esixen inmediatez e confidencialidade dos resultados.
Existe unha gran demanda potencial e quizás habería que facilita-lo pase
temporal de persoas destes centros de investigación (OPIs e CITs) e
universidade á empresa privada (vía comisión de servicios), coa
correspondente valoración persoal e curricular.
Debe, así mesmo,
existir un sistema de contratación entre a empresa privada e as OPIs
(organismos públicos de investigación) e os CIT (centros de innovación e
tecnoloxía) moito máis áxil e flexible que o actual, que permita, naquelas
investigacións concretas que o requiran, unhas condicións concretas de
confidencialidade dos datos resultantes das ditas investigacións.
Polo tanto, cremos
necesario en canto á relación empresa-universidade, OPIs e CITs:
- A creación de foros coas empresas que
institucionalicen unha relación constante e fluída, entre sector e investigación
pesqueira e posibilite que os investigadores expliquen ó sector o que se está
facendo. Con iso, fomentaríase a inclusión das industrias no proceso rector do
centro de investigación.
- Concreción nas demandas: Moitas veces,
a empresa non coñece a utilidade dunha investigación, noutras ocasións hai
unha demanda de inmediatez irreconciliable coas dinámicas burocráticas da
universidade. Aínda así hai demanda,
hai oferta, pero non existe un mercado no que se atopen. Algunhas solucións a
esta situación pasarían por profundar en canles de relación e conceder maior
autonomía e flexibilidade á universidade nas relacións coa empresa. Entre
outras poderían propoñerse:
a)
Amplia-los temas de investigación cara a áreas insuficientemente
cubertas, como poden ser estudios socioeconómicos, xurídicos, politolóxicos,
tecnolóxicos e de innovación, etc.
b) Elimina-las trabas á contratación
directa. Que se permita a relación directa entre científicos, departamentos e
empresas. Débese introducir máis autonomía e máis flexibilidade na xestión
universitaria e maior adecuación a
unha demanda social en Galicia.
c) Incentivar unha financiación mixta,
tanto pública como privada, tendo en conta os controis a priori que chegan a
obstaculiza-lo proceso. En todo caso, toda financiación debería estar
integrada nun proxecto máis global, non crear un organismo senón unha canle
que posibilite grupos académicamente potentes e grupos socialmente útiles.